Goirle, 3 November 2001

HALLO LIEVE CHATTERS,

Het is nu een half jaar geleden, dat Peter van ons wegging. De leegte is onbeschrijfelijk en het gemis wordt eigenlijk alleen maar erger. Maar we hebben wel hele mooie en positieve herinneringen aan wie hij was. Op zijn grafsteen hebben we laten zetten "EEN SPECIAAL MENS". Ik weet zeker dat velen van jullie precies aanvoelen wat we daarmee bedoelen, woorden kunnen dat niet uitleggen.

Voor ons is het belangrijk toch nog even te laten weten, dat jullie aanwezigheid op zijn begrafenis, de brieven en knuffels op zijn graf, de twee minuten stilte op de chats en het condoleanceregister op internet, op ons een overweldigend warme indruk gemaakt hebben en nog steeds een enorme steun is voor ons.

Veel mensen in zijn omgeving (hulpverleners, familie) zagen hem vaak als een zielig kind in een klein wereldje met weinig sociale contacten. Dat was een grote frustratie voor Peter en voor ons. Daarom geeft het ons zo'n goed gevoel, dat jullie hebben laten zien, hoe waardevol en volwassen zijn leven, zeker de laatste 3,5 jaar, ondanks zijn slechter wordende gezondheid, geweest is. Hij had op de chat met jullie zijn eigen leven. Zijn meelevendheid en zorgzaamheid, zijn optimisme en positiviteit, en vooral ook zijn ondeugendheid kon hij daarin tot zijn recht laten komen. We keken 's avonds wel eens stiekum om het hoekje. Je kon hem uittekenen in zijn stoel, heel ontspannen met zijn hand onder zijn kin, serieus naar het scherm kijkend. Plotseling kwam er dan een "big smile" op zijn gezicht en begon hij als een razende te typen. Ook wij missen jullie, want als we hem hielpen met naar bed gaan, was elke avond onze vraag: "En, met wie heb je vanavond gekletst?" We konden alle verhalen, namen en nicks nauwelijks uit elkaar houden. We waren zo blij voor hem dat het hem gegund was om nog enkele jaren zo intens te kunnen genieten van het hele chatgebeuren, nog te ervaren wat vriendschap is en vooral ook verliefd te zijn(vele malen).

De zeldzame stofwisselingsziekte (syndroom van Hurler/Scheie) die hij had tastte zijn hele lichaam aan. Behandeling was niet mogelijk. Maar wij en jullie moeten vrede hebben met zijn dood en dankbaar zijn, dat hij niet heeft moeten meemaken dat hij totaal verlamd en blind zou zijn. Dat kon n.l. ieder moment gebeuren. Vooral door zijn eigen wilskracht en optimisme is hij gelukkig steeds dezelfde persoonlijkheid gebleven. Maar zijn lichaam gaf het op en hij was zo moe. Hij is overleden aan een hartstilstand tijdens een epileptische aanval (achter zijn computer).Hij heeft geen pijn gehad.

Van Peter hebben we afscheid moeten nemen, maar omdat jullie zo'n belangrijk deel van zijn leven uitmaakten, in zekere zin ook van jullie. Wat wij willen zeggen, en we zijn ervan overtuigd dat Peter dat ook zou willen zeggen:

Willen jullie aan andere chatters die hem goed kenden (waar we geen adres van hebben) Onze dankbaaheid en groeten doorgeven (en deze brief laten lezen)

Heel veel liefs en groetjes, Corry en Nico van Diepen (adres bekend bij mij, Mitsai) Ouders van Peter, ons aller Watcher We will never forget the Watcher of IRC!